Buiten klinkt een hoop rumoer. Gedreven door zijn nieuwsgierigheid laat Albert zich naar het centrum drijven. Hij belandt midden in een demonstratie op de blauwbrug, die het Waterlooplein met de Amstelstraat verbindt. Het doel van de demonstratie is hem niet duidelijk. De spanning loopt op( het zijn de demonstranten tegen de M.E.). Albert raapt een stoeptegel op. Hij voelt dat dit de kans is om de bewegingsloosheid van zijn leven te doorbreken. Wanneer hij de steen gooit, geeft hij nog enige zin aan zijn leven. Maar hij gooit niet. 
Albert vlucht een café binnen en ziet dat de demonstranten de slag om de Blauwbrug van de M.E.-ers winnen. 
Op het laatst beseft Albert dat zijn weerzin tegen heroïne groter aan het worden is dan de drang naar het middel.

Ik vind dit een passend einde voor het boek, omdat het een goed gesloten einde heeft waarin de hoofdpersoon eindelijk zijn heroïne verslaving overwint en verder gaat met leven.

Toen Albert uiteindelijk zijn heroïne verslaving overwon begon hij met het heropbouwen e van zijn leven. Hij maakte zijn studie af en ging in een afkickkliniek werken waar hij de vrouw van zijn dromen ontmoeten, de twee trouwden en kregen drie kinderen waarvan 1 mentaal gehandicapt is. De familie van Albert leefden nog land en gelukkig totdat zijn vrouw overleed aan ALS. Kort daarna stierf Albert een vredige dood met de gedachten dat hij wat had gemaakt van zijn leven.