Opdracht 3

Ik heb de volgende criteria gekozen om uit te leggen bij mijn boek, boy van Wytske Versteeg, maatschappijkritiek en leereffect.

Maatschappijkritiek:

Door het boek merk je de frustratie van de moeder van Boy, over het feit dat alle mensen zo snel vergeten dat Boy is overleden en verder gaan met het leven. En in sommige gevallen, een nieuw leven beginnen. Ik denk dat de schrijver aan wilt duiden dat we te snel doorgaan met het leven en heel snel maar het verleden willen vergeten.
De hoofdpersoon is bijvoorbeeld een psyhiater en helpt mensen met zijn/haar problemen, wat ik ironisch vind, want zelf kan ze haar verdriet niet verwerken.
Een citaat dat aangeeft dat ze daar problemen mee heeft, dat anderen dingen zo snel verwerken is het volgende:
"Dat is nu vier jaar geleden: dit jaar zou hij achttien zijn geworden.
Voor alle anderen is zijn dood al iets uit het verleden, iets waaraan je het verstrijken van de tijd kan afmeten, god, is het al weer zo veel jaren geleden. Alleen voor mij werd zijn dood steeds groter, elke dag weer uitgestrekter.

Ze zeggen: gedeelde smart is halve smart, maar dit soort verdriet - als verdriet het juiste woord is - dit soort verdriet is geen brood dat je kunt vastpakken, in stukken kunt snijden, uitdelen. Sinds zijn dood is er iets met woorden, ze zijn zwaarder geworden, ze hebben niets natuurlijks meer."
(blz 49)


Leereffect:

Voor mij persoonlijk heeft het een redelijk groot leereffect. De moeder van Boy is iemand die helemaal geen kinderen wilde en redelijk hard was tijdens het opvoeden van Boy. Maar toch toen Boy was overleden was zij degene die het langst door bleef zoeken, en uit was op wraak. Ik heb hier van geleerd hoe ver de liefde van een moeder kan gaan, verder dan ik me voorstelde.
Hier is een citaat uit het stuk waar ze Boy opvoedde:
"'Boy?' vroeg ik uiteindelijk.
Hij schrok van mijn stem, draaide zich om alsof ik hem betrapt had. 'Waarom heb je een jurk aan?'
Hij haalde zijn schouders op. Begon aan de jurk te trekken alsof het ding hem had verstrikt toen hij even niet oplette.
'Ik vind het gewoon mooi.'
Nu was hij weer onhandig, plukte aan de schouderbandjes van het ding, keek naar de grond. Iets vertelde me dat dit geen gewone verkleedpartij was. 'Trek die jurk uit,' zei ik, en mijn stem klonk schor. 'Doe niet zo gek.' 
Geen antwoord.
'Trek dat ding uit, schiet op, ik zal thee zetten.'
Misschien dat een ander soort vrouw de juiste woorden had gevonden, en de juiste toon, misschien dat ik er niets over had moeten vragen."
(blz. 77) Het is geen perfect voorbeeld, maar geeft een beetje aan dat ze best hard voor hem was.
Later praat ze zo over hem:
"'... Het was zo'n lieve jongen.
Maar liet nooit iets van zichzelf zien, nam nooit het risico om iets te tonen wat wij misschien niet zouden goedkeuren. Zelfs later zou hij wel bloemen voor me meenemen maar niet boos worden, nooit boos worden. Soms hoopte ik dat hij da wel zou doen, me dat cadeau zou geven." 
(Blz. 80) Hier verteld ze hoe ze aan Boy terug denkt, en ik kan niet zeggen dat het negatief is
Dus zelfs een moeder die heel hard is en waar het lijkt alsof ze niet veel om haar kind geeft, houdt heel veel van haar kind en zou alles voor haar kind doen. Dat heb ik geleerd van dit boek.

- Lisa De Lange